Po wyczerpaniu 182 dni zasiłku chorobowego ubezpieczony może ubiegać się o świadczenie rehabilitacyjne, jeśli nadal nie jest zdolny do pracy ORAZ jednocześnie rokowania wskazują na odzyskanie tej zdolności w ciągu maksymalnie 12 miesięcy — jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego, sama niezdolność do pracy po zasiłku chorobowym to za mało, konieczne jest spełnienie obu warunków łącznie. Sąd Najwyższy w wyroku z 8 lipca 2026 r. (sygn. II USKP 203/26) wyjaśnił, że prawo do tego świadczenia nie zależy od tego, czy po zasiłku chorobowym występuje ta sama choroba — liczy się ciągłość niezdolności do pracy, choćby wynikała z innego schorzenia.
Czym różni się świadczenie rehabilitacyjne od zasiłku chorobowego?
Zasiłek chorobowy przysługuje z samego faktu niezdolności do pracy, natomiast świadczenie rehabilitacyjne wymaga dodatkowo pozytywnej prognozy — jak podaje Sąd Najwyższy, chodzi o pomyślne rokowanie co do odzyskania zdolności do pracy. Autor artykułu źródłowego, prawnik Tomasz Król, określa je jako “świadczenie na dokończenie leczenia”: ma pomóc wrócić do dotychczasowej pracy, gdy dalsze leczenie lub rehabilitacja dają na to szansę w ciągu nie więcej niż 12 miesięcy.
Czy trzeba chorować na to samo, żeby dostać świadczenie rehabilitacyjne?
Nie — Sąd Najwyższy podkreślił w cytowanym wyroku, że uprawnienie nie zależy od utrzymywania się tej samej choroby po wyczerpaniu zasiłku. Liczy się nieprzerwane trwanie niezdolności do pracy, spowodowane tą samą chorobą, inną chorobą, albo kilkoma współistniejącymi schorzeniami. Sąd powołał się przy tym na wcześniejsze orzeczenie SN z 19 stycznia 2009 r. (sygn. II UK 149/08), które ustaliło tę samą zasadę.
Jak to wygląda na przykładzie cieśni nadgarstka?
Artykuł źródłowy opisuje zespół cieśni kanału nadgarstka (choroba wynikająca z długotrwałego ucisku nerwu pośrodkowego, częsta u osób pracujących przy komputerze) jako przykład sporu o granicę między chorobowym a świadczeniem rehabilitacyjnym. W jednej ze spraw sąd rejonowy uznał, że po wyczerpaniu 182 dni zasiłku chorobowego u odwołującej się nie występuje ani całkowita, ani częściowa niezdolność do pracy. Sąd okręgowy ocenił to inaczej: w okresie od 21 października 2019 r. do 24 stycznia 2020 r. kobieta pozostawała w trakcie leczenia cieśni nadgarstka, czekała na kolejny zabieg operacyjny i miała ograniczoną sprawność ręki dominującej, a po operacji czekała ją jeszcze trzymiesięczna rehabilitacja. To — zdaniem sądu okręgowego — dawało podstawę do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, a nie tylko zasiłku chorobowego.
Tekst źródłowy zaznacza też, że cieśń nadgarstka najczęściej nie daje podstaw do zasiłku pielęgnacyjnego ani świadczenia wspierającego.
Kiedy stan zdrowia uzasadnia przejście na świadczenie rehabilitacyjne?
Zgodnie z omawianym wyrokiem SN, decydujące są dwa elementy łącznie: stan zdrowia uniemożliwiający w danym momencie podjęcie pracy oraz realna szansa, że rehabilitacja prowadzona w trakcie pobierania świadczenia pozwoli w pełni wrócić do pracy. Artykuł podkreśla, że rozpoznanie tego momentu bywa trudne nawet dla sądów — w opisanym przykładzie sąd rejonowy i sąd okręgowy doszły do przeciwnych wniosków na podstawie tych samych okoliczności zdrowotnych.
Więcej o samym świadczeniu rehabilitacyjnym, w tym o zasadach jego przyznawania w 2026 r., można przeczytać w artykule o świadczeniu rehabilitacyjnym z ZUS w 2026 r. Osoby zastanawiające się nad długością okresu zasiłkowego znajdą odpowiedź w tekście o maksymalnym czasie pobierania zasiłku chorobowego. Warto też sprawdzić, jak wygląda ochrona zatrudnienia w tym okresie — opisuje to artykuł o możliwości zwolnienia pracownika przebywającego na świadczeniu rehabilitacyjnym.
FAQ
Jak długo można pobierać świadczenie rehabilitacyjne?
Jak wynika z artykułu źródłowego, świadczenie przysługuje przez okres niezbędny do odzyskania zdolności do pracy, ale nie dłużej niż 12 miesięcy.
Czy świadczenie rehabilitacyjne wymaga tej samej choroby co zasiłek chorobowy?
Nie. Sąd Najwyższy wskazał, że liczy się nieprzerwana niezdolność do pracy, niezależnie od tego, czy wynika z tej samej, czy innej choroby, bądź kilku chorób współistniejących.
Czy cieśń nadgarstka daje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego?
Z artykułu wynika, że najczęściej nie — schorzenie to zwykle nie uzasadnia przyznania zasiłku pielęgnacyjnego ani świadczenia wspierającego.
Źródła
Czy po wyczerpaniu 182 dni chorobowego Twój pracodawca albo ZUS informował Cię o możliwości przejścia na świadczenie rehabilitacyjne?
Stan prawny na dzień: 2026-10-14. Zakres: Dotyczy ubezpieczonych (pracowników), którzy wyczerpali 182-dniowy okres zasiłku chorobowego i nadal pozostają niezdolni do pracy, PRZY JEDNOCZESNYM spełnieniu drugiego warunku: rokowania wskazują na możliwość odzyskania zdolności do pracy w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy dzięki dalszemu leczeniu lub rehabilitacji — niezależnie od tego, czy przyczyną jest ta sama, czy inna choroba. Sama niezdolność do pracy bez pozytywnego rokowania nie wystarcza do nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Czego nie obejmuje: Artykuł nie dotyczy osób, u których po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nie stwierdza się dalszej niezdolności do pracy (jak w przykładzie ocenionym przez sąd rejonowy), ani osób, u których niezdolność do pracy trwa, ale rokowania nie wskazują na odzyskanie zdolności do pracy w okresie do 12 miesięcy — w takim przypadku sam fakt niezdolności do pracy nie wystarcza. Nie dotyczy też osób ubiegających się o zasiłek pielęgnacyjny lub świadczenie wspierające w związku z cieśnią nadgarstka — te świadczenia z reguły nie przysługują w takim przypadku, jak wskazuje artykuł źródłowy. Nie rozstrzyga też szczegółowych zasad przyznawania świadczenia wspierającego ani zasiłku pielęgnacyjnego dla innych schorzeń. Pochodzenie tekstu: Materiał przygotowany automatycznie na podstawie źródeł wymienionych powyżej i zweryfikowany pod kątem zgodności z nimi. Nie stanowi porady prawnej.
Brak komentarzy